Πριν από κάνα δεκαήμερο βγήκα σε άδεια. Για 9 ολάκερες μερούλες. Εννιά 24ωρα για πάρτη μου, για μαμ, για κακά και για (μπόλικο) νάνι. Το πρώτο διήμερο, πήγα με τη Λώρα μια βόλτα μέχρι το Ναύπλιο και τις υπόλοιπες μέρες που έμειναν μέχρι την επιστροφή στο γραφείο, της πέρασα στο εξοχικό μου στα Ίσθμια. Και τις πέρασα μόνος, καθώς η Λώρα έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά της.
Με το που έφυγε, που λέτε, από το σπίτι κι έμεινα μόνος, η σκηνή που εκτυλίχθηκε είχε κάτι από αυτό (χωρίς το ασανσέρ και τη γραβάτα):

Δεν είναι ότι δεν τα πηγαίνω καλά με τη σχέση μου, το αντίθετο. Αλλά ρε διάολε...

Είμαι τόσο εθισμένος στη μοναξιά, λατρεύω τόσο πολύ να μένω μόνος -και ει δυνατόν απομονωμένος από τους πάντες και τα πάντα- που ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως έχω κάποιο θέμα. Η απάντηση που μου δίνω, όμως, είναι κάθε μα κάθε φορά, απλή και σαφής:"Η μοναξιά είναι ευλογία, Ντινάρα! Αλί και τρις αλί σε αυτόν που δεν μπορεί ή ακόμη χειρότερα φοβάται να μείνει μόνος με τον εαυτό του..." Και πώς να μην συμφωνήσω με αυτά που πολύ πειστικά μου λέω;
Ειλικρινά, δυσκολεύομαι να φανταστώ καλύτερο τρόπο ενδοσκόπησης, αποτελεσματικότερη ψυχολυτρωτική διαδικασία, από το να καταφέρνει κανείς να εξασφαλίζει κάποιες ώρες κατά τις οποίες η μοναδική του συντροφιά θα είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Πόσο μάλλον, αν οι ώρες αυτές γίνονται ολόκληρες ημέρες, όπως συνέβη για παράδειγμα με τον... αυτοαποκλεισμό μου στα Ίσθμια.